عکس مربای به ورقه ای
سَـــــلویٰ
۱۷۰
۳.۴k

مربای به ورقه ای

۱۵ آبان ۰
بیست سال پیش بود از تهران می‌آمدم...

سوار اتوبوس شدم تا به شهرستان بیایم.
ده‌‌هزار تومان پول همراه داشتم...

اتوبوس در یک غذاخوری بین‌راهی برای صرف شام توقف کرد.
به یک مغازه ساندویچی که کنار غذاخوری بود رفتم، یک ساندویچ کالباس سفارش دادم.
در آخرهای لقمه بودم که دست در جیب کردم تا مبلغ ۲۰۰ تومان پول ساندویچ را پرداخت کنم.

دست در جیب پیراهن کردم پول نبود، ترس عجیبی مرا برداشت.

دست در جیب سمت راست کردم؛ خالی بود!
شهامت دست در جیب چپ کردن را نداشتم؛ چون اگر پول‌هایم در آن جیب هم نبود، نه پول ساندویچ را داشتم و نه پول رفتن به خانه از ترمینال.

وقتی دستم خالی از آخرین جیبم برگشت، عرق عجیبی پیشانی مرا گرفت.
مغازه ساندویچی شلوغ بود، جوانی بود و هزار غرور، نمی‌توانستم به فروشنده نزدیک شده و در گوشش بگویم که پولی ندارم.

لقمه را آرام آرام می‌خوردم چون اگر تمام می‌شد، باید پول را می‌دادم.

می‌خواستم دیر تمام شود تا فکری به حال و آبروی خودم کرده باشم.
آرام در چهره چند نفری که ساندویچ می‌خوردند نگاه کردم تا از کسی کمک بگیرم ولی تیپ و قیافه و کیف سامسونت در دستم بعید می‌دانستم کسی باور کند واقعاً بی‌پولم.!

با شرم نزد مرد جوانی رفتم، کارت دانشجویی‌ام را نشان دادم و آرام سرم را به نزد گوشش بردم و گفتم پول‌هایم گم شده است، در راه خدا ۲۰۰ تومان کمک کن.

مرد جوان تبسمی کرد و گفت: سامسونت‌ات را بفروش اگر نداری.

خنجری بر قلبم زد.
سرم را نتوانستم بالا بیاورم ترسیده بودم چند نفر موضوع را بدانند.

مجبور شدم پشت یخچال رفته و با صدای آرام و لرزان به فروشنده گفتم: من ساندویچ خوردم ولی پولی ندارم، ساعت‌ام را باز کردم که ۴ هزار تومان قیمت داشت به او بدهم.

مرد جوان دست مرا گرفت و گویی دزد پیدا کرده بود، با صدای بلند گفت: «من این مغازه شاگرد هستم باید پیش صاحب مغازه برویم.» عصبانی شدم و گفتم: «مرد حسابی من کجا می‌توانم فرار کنم؟ تا وقتی که این اتوبوس هست من چطور می‌توانم فرار کنم در وسط بیایان؟؟»

با او رفتیم، مردی جوان در داخل رستوران دور بخاری نشسته بود که چند نفر کنارش بودند.

مرد ساندویچی گفت: «بیا برویم تو.»
گفتم: «من بیرون هستم منتظرم برو نتیجه را بگو.»

مرد ساندویچی رفت و با صاحب مغازه بیرون آمد.

گفت: «اشکالی ندارد برو گذرت افتاد پول ما را می‌دهی.»
گفتم: «نه!گذر من شاید اینجا نیفتد اگر چنین بمیرم مدیون مرده‌ام، یا ساعت را بگیر یا به من ۲۰۰ تومان را ببخش یا از صدقه حساب کن، که شهرم رسیدم ۲۰۰ به نیابت از شما صدقه می‌دهم.»

مرد جوان گفت: «بخشیدم»

آن روز یاد گرفتم که هرگز نیاز کسی را از ظاهرش تشخیص ندهم و به قول الله‌تعالی، نیازمند واقعی چنان است که انسان نادان او را از نادانی ثروتمند می‌پندارد.



سلام گلابتونا...یدنیا ممنونم بابت همراهیتون...بخودم گفتم اول جواب تبریکای تولدمو بدم بعدا پست بذارم...الان سه چهار روزه اندازه نیم ساعت ،وقت گیر نیاوردم 🥴😥..شرمندم..ولی حتما روزی پاسخگو خواهم بود‌..اینجا از همه ی همتون ممنونم که زیباترین تبریکای تولدو برام نوشتین..کلی با خوندنشون حال دلم خوب شد...اینکه دعا میکنم عوضش ،خدا تو زندگیاتون ،حال دلاتونو خوب کنه...و اینکه دیر یا زود،اما حتما کامنتای پرمهرتونو پاسخ میدم...
...
نظرات